Velferðarkerfi sem býður fagfólki upp á ómögulegar aðstæður getur ekki tryggt farsæld þeirra sem til þess leita. Samábyrgð allra kerfa og raunveruleg pólitísk skuldbinding í formi fjármagns er forsenda þess að íslenskt velferðarkerfi standi undir lögum og gildum samfélagsins. Þetta eru meginniðurstöður vinnusmiðju sem Félagsráðgjafafélag Íslands hélt á Alþjóðadegi félagsráðgjafar 17. mars s.l. þar sem fjallað var um stöðu og framtíð þjónustu við börn og fjölskyldur og um þær áskoranir sem félagsráðgjafar standa frammi fyrir í sínu starfsumhverfi. Niðurstöðurnar voru kynntar félagsráðgjöfum á rafrænum fundi 27.mars s.l.
Helstu áskoranir snúa að því að kerfin tala ekki saman. Takmarkað upplýsingaflæði, mismunandi tölvukerfi og skortur á stafrænum innviðum hindra nauðsynlega samþættingu og hafa bein áhrif á gæði þjónustu.
Á sama tíma er álag á félagsráðgjafa of mikið. Of mikill málafjöldi og of lítil mönnun, ásamt ófullnægjandi handleiðslu og umfangsmikilli skriffinnsku, veldur því að streita og kulnun verður kerfislæg.
Afleiðingarnar birtast skýrt í þjónustunni. Viðkvæmir hópar falla á milli kerfa, þar á meðal flóttabörn, börn innflytjenda, fjölskyldur í húsnæðisvanda og börn með flóknustu þarfirnar og fá ekki þá þjónustu sem lögin kveða á um.
Niðurstöðurnar kalla á skýrar og markvissar aðgerðir. Ef raunverulegur vilji er til úrbóta þarf að byggja upp samþætt stafrænt kerfi, fjölga menningarmiðlurum, innleiða handleiðslustefnu og lögfesta aðkomu félagsráðgjafa í skólum og heilsugæslu. Þá er jafnframt mikilvægt að styðjast við áfallamiðaða nálgun í allri vinnu innan velferðarþjónustu.
Félagsráðgjafar kalla eftir samstilltu átaki; Án samþættingar, fjármögnunar og skýrrar ábyrgðar milli kerfa er hætta á að þjónusta við viðkvæma hópa veikist enn frekar.
